Meble z litego drewna. Robione ręcznie. Bez kompromisów, bez katalogu, bez przepraszania. Każdy projekt to walka z materiałem. Garaż pod Warszawą. 25m².
Zaczynałem bo chciałem tworzyć.
Skończyłem optymalizując.
Drewno mi przypomniało.
Trzy stoły. Jeden krawiec. Zero kompromisów. Stół roboczy, stolik na maszynę do szycia, stolik pod projektor — kompletne stanowisko z litego jesionu. Nogi to ażurowa kratownica z trójkątnymi wycięciami. Z drugiej strony — tambour z pionowych listew. Pęknięcia w blacie zszyłem intarsjami motylkowymi. Cztery miesiące pracy po godzinach.
Klient zadzwonił bo chciał przyciąć schody. Wrócił. "A zrobiłbyś blat do maszyny do szycia?" Jesion, live edge, żeliwna podstawa Singera. Pierwszy mebel na zamówienie. Sęk wypadł i zostawił okno. Nie wypełniłem. Drewno wie lepiej.
Czytaj historię →
Plaster leżał w warsztacie miesiącami. Wysechł. Popękał. Pięknie popękał. Wyciąłem środek, wmontowałem pofalowane półki. Żadna linia nie jest prosta. Rzeźba, która zgadza się być użyteczna.
Czytaj historię →
Dębowa belka nosiła blizny. Pęknięcia jak ślady dawnych bitew. Bez szkiców, bez pomiarów. Belka sama wskazywała, gdzie ciąć. Każde cięcie odsłaniało kształt, który czekał na odkrycie.
Czytaj historię →
Gwiazdozbiór na blacie. Trybut dla Metallici. Pęknięcie scalone motylkami. Nogi na mufach — wytrzymałość 50–300kg każda. Można na nim skakać. Można też po prostu patrzeć.
Czytaj historię →
Deska do krojenia w kształcie Jazz Bassa. Tego konkretnego, który klient posiada. Otwory na pickupy. Otwory na potencjometry. Teoretycznie kuchnia. Praktycznie — wisi w salonie jako sztuka.
Czytaj historię →Tylko lite drewno. Żadnych płyt, MDF, OSB. Dąb. Jesion. Orzech. Materiał który żyje, pracuje i starzeje się z godnością.
Organiczna. Czasem brutalna. Nie chowam sęków ani pęknięć. Słoje dyktują formę. Defekt jest detalem.
Olej i wosk. Żadnych lakierów. Czujesz strukturę drewna pod palcami. Drewno oddycha.
Ciężkie. Stabilne. Można po nich skakać. Przetrwają ciebie i twoje wnuki.
Programista który porzucił optymalizację na rzecz tworzenia. Przez lata definiował się kodem. Gdzieś po drodze przestał pytać o piękno. Drewno przypomniało. Dziś — 25m² garażu pod Warszawą, lite drewno i jedno pytanie: czy da się piękniej?
